De bereiding van de wilde roos moedigt het openen aan van die delen van onszelf, die weerstand bieden om hun binding los te laten. Het is belangrijk om te begrijpen hoe ze functioneren zodat men niet langer in hun macht blijft, maar het is evenzo belangrijk ze te respecteren, daar opening niet kan gebeuren van het ene moment op het andere. We hebben tijd nodig ter voorbereiding en voor het rijpen, wat meestal onbewust plaats grijpt en traag kan zijn. Dan komt het moment van openen, van realisatie, van beter voelen, als onze kwaaltjes en pijnen en problemen verdwijnen.

Het is als een kuikentje dat uit een ei breekt : het komt niet zomaar uit het niets, het is reeds een kuikentje voor het uitgebroed werd. Door de schaal te breken word het geboren in deze wereld, en plots verandert het van een kuikentje binnenin een ei tot een kuikentje in de wereld. De verandering is indrukwekkend, maar alles is goed voorbereid en het uitbroeden is slechts de laatste stap. De echte opening komt dus als de tijd rijp is en de bloem ten volle kan bloeien.

Patrice Bouchardon

(artikel overgenomen en vertaald uit “International journal of Alternative and Complementary Medecine)

rozenbottel elixer

terug naar homepage

ROZENBOTTEL

OPENEN

Observatie van de struik

Een rozenstruik kan reeds goed gevormd zijn, toch zullen noch haar stam noch haar takken een specifieke struktuur vertonen. Haar karakteristieke energie toont ze in de manier waarop ze bloeit. Veel meer dan bij andere planten, gaat de vitaliteit van deze plant naar het openen van haar bloemen. Er zijn veel planten die bloeien als ze een bepaalde rijpheid bereikt hebben en dan blijven de bloemen verscheidene dagen, zelfs weken open. De wilde roos echter kent een zekere continuiteit in het openbloeien. Vanaf het ogenblik dat de bloem volledig open is, beginnen haar bladeren reeds af te vallen. Je kan een boeketje wilde rozen bewonderen, maar een paar uur later is het reeds verwelkt. Is dit om te treuren? Zeker niet, want hierna komen er nog dozijnen en dozijnen andere die zullen openkomen gedurende de bloeiperiode. Alhoewel elke bloem zeer vlug verwelkt, duurt de bloeiperiode lang, omdat alles in deze plant zo geregeld is dat ze voortdurend het openen toont zonder grenzen of einde.

Kwaliteiten van de bereiding

De olie bereid van de wilde roos, belichaamt deze kwaliteit van het openen. Openen is een proces dat niet echt kan gedefinieerd worden, want elke poging hiervoor maakt er iets van dat vast is, wat op zichzelf een contradictie is. Het is als zou men proberen uit te leggen wat een dans is door middel van fotografie.

Laten we kijken naar de verschillende stadia van dit proces, om dichter bij de waarheid te komen. Om te beginnen, wat houdt ons tegen open te zijn?

Ons belief systeem

Van in onze vroegste jaren zijn we gewend dingen te horen zoals : “Je bent niet goed in tekenen...” “Je hebt geen oren voor muziek...” “Hij is gek...;” “Hij is niet snugger genoeg om iets dergelijks te doen...” Er worden in elke fase van ons leven etiketten op ons geplakt met een oordeel waar we op den duur in geloven. Onbewust beginnen we onszelf gelijkaardige dingen te vertellen : “Ik ben niet moedig genoeg...” “Ik heb niet genoeg zelfvertrouwen....” “Ik zou dat nooit kunnen....” En zeker als deze meningen komen van een psycholoog, een astroloog, een leraar, of iemand aan wie we macht verlenen, gaan we geloven dat het gebaseerd is op waarheid, en dat betekent voor ons dat het onmogelijk is om anders te zijn.

Deze meningen zijn soms handig, omdat ze ons excuseren voor onze mislukkingen of ons gebrek aan creativiteit en omdat ze de dingen goed praten waar we niet fier op zijn.  “Wel, wat had je verwacht, ik heb de maan in de schorpioen...” Deze oordelen kunnen wel een greintje waarheid bevatten en het probleem zit ook niet in het oordeel zelf, maar in de manier dat we hierop reageren. Het beeld dat we van onszelf creëren belemmert en beperkt ons, zodat we nieuwe situaties niet meer kunnen toegemoet komen met openheid en expansie. Onbewust handelen we veeleer in overeenstemming met deze oude beliefs dan vanuit een echt gevoel van onszelf. 

Onze begoochelingen

We gebruiken dikwijls onze mentale energie voor het uitdenken van hoe de dingen zouden kunnen zijn, of hoe we zouden willen dat zij zijn. We houden niet van onze huidige plaats en we laten ons meenemen in het verbeelden van een situatie waarbij onze huidige problemen vervaagd zijn tot een slechte herinnering. We zijn ook geneigd elke ziekte of elk probleem te zien als een belemmering voor een toestand van geluk. Zo zetten we al onze hoop op de toekomst, of we verzinken in spijt, teleurstelling of verbittering over het verleden. We blijven hangen aan onze jeugd, als de tijd voordat onze problemen begonnen. Deze visie van een paradijs is blijven bestaan in onze gemeenschappelijke verbeelding in de religie en in de media.

Hoe we reageren op onze problemen

Beide neigingen, nl. om zich terug te trekken achter oude beliefs of om op de vlucht te gaan voor de realiteit, beletten ons niet alleen om open te zijn, maar ze beïnvloeden ons ook in onze houding voor de problemen die nog zullen komen. We kijken naar onze moeilijkheden als naar iets buiten ons waartegen we moeten vechten, maar in feite creëert dit antagonisme er een emotionele binding mee en versterkt ze de effekten van het probleem op ons leven zonder dat we dit realiseren.

Een probleem of een ziekte is altijd een uitnodiging om ons begrip te verdiepen. We zien wat er met ons gebeurt volgens ons huidig bewustzijnsniveau, en het is hier dat een verandering effektief is. Het is niet zozeer het uiterlijk probleem dat moeilijkheden veroorzaakt, maar wel de manier waarop we dit ervaren. We voelen ons gevangen door onze problemen, maar in feite zijn we de gevangenen van onze eigen ingewortelde houdingen en onze fantasieën. Het goede nieuws is, dat de sleutel die de deur sluit, tevens de weg kan openen naar een innerlijke vrijheid.

Dikwijls, nadat ik iemand aan een moeilijk probleem heb helpen werken, zeggen ze mij : “ Ik heb de oplossing nog niet gevonden, maar het is niet langer een probleem.”

De wilde roos helpt ons, ons begripsveld te verruimen en een ander perspectief te verkrijgen, zodat wat de ene dag een groot probleem leek, er de volgende dag geen meer is. Dus in plaats van de moeilijkheden te proberen te vermijden, kunnen we er proberen het volle potentieel in te ontdekken dat ze bieden voor onze evolutie.

Onze blokkades loslaten

We kunnen alleen maar iets openen dat gesloten is. Iedere gesloten deur is dus potentieel ook open. Onszelf openen betekent ook een grens overschrijden en om dit te doen, moeten we ontdekken waaruit de grens bestaat - het kunnen angsten zijn of beperkende gedachten die onze vooruitgang blokkeren en ons vast zetten.

We kunnen ons allemaal iemand voorstellen die gesloten is, die nauwelijks spreekt of lacht, wiens voorhoofd gerimpeld is en die in zichzelf gekeerd is. We kunnen ons evengoed iemand voorstellen die open is en helemaal het tegenovergestelde is. Met deze stereotypes veronderstellen we dat open of gesloten zijn, een vast bepaald   deel van onze persoonlijkheid is, maar open zijn is een proces dat deel uitmaakt van onze evolutie. We kunnen open zijn op bepaalde momenten, met bepaalde mensen en in bepaalde omstandigheden, en op andere tijden tonen we het omgekeerde. De plaats waar we gesloten zijn, kan altijd de vertreklaats zijn naar meer openheid.

De bereiding van de wilde roos helpt ons onze nood om ons te rechtvaardigen en om te bewijzen hoe open we zijn, los te laten. De roos brengt ons dichter bij de oprechte openheid waar ons zicht op de realiteit kan groeien en waar we een nieuwe innerlijke ruimte kunnen creëren. Onze vroegere problemen lijken niet langer slechte dromen, maar ze tonen zichzelf als de stappen die we hadden moeten nemen om het punt te bereiken waar we nu zijn. Oude vijandchappen worden   nu iets om dankbaar voor te zijn.

Als we onze blokkages willen oplossen, kunnen we kijken naar de patronen in ons dagelijks leven om de sleutels tevinden voor de plaatsen waar we vast zitten.

Geslotenheid toont zich op verschillende manieren in het lichaam. Dit wordt dikwijls uitgedrukt door een strakke mond en stijve kaken, een samengetrokken voorhoofd, opgetrokken schouders, een ingetrokken buik of dijen. Deze stempels drukken de diepere niveaus van geslotenheid in het zelf uit; ze zijn als het ware de top van de ijsberg van onze onbewuste patronen. Terzelfdertijd geven ze ons ook de sleutels die we kunnen volgen om deze patronen los te laten. Er kunnen tal van redenen zijn, tijdelijk of permanent, maar in allemaal is het thema hetzelfde. De eerste stap om deze te begrijpen en ons ervan te bevrijden is op te merken welke delen van het lichaam gesloten zijn.

In het lichaam gebeurt er niets zonder betekenis, ieder van onze reakties is verbonden met het geheel van ons levensverhaal. Elke moeilijkheid toont zich in het lichaam, dat een open boek is en waar we ook de weg vinden uit onze beperkingen. Essentieel voor het proces van openen is de bereidheid om onszelf beter te leren kennen, en om de waarheid te vinden die in elk van onze ziekten of problemen getoond wordt. In welke omstandigheden tonen deze spanningen zich het meest? na welke gebeurtenissen of discussies of gedachten? bij het ontmoeten van welke mensen? Men kan de bereiding van de wilde roos gebruiken op deze gespannen plaatsen en dan kijken welke gevoelens hierop volgen en wat er verder ook nog verandert in iemands houding ten opzichte van het  leven.